يكي از نكاتي كه براي پي بردن به آن در زمان‌هاي مختلف به آن دقت كرده‌ام، استفاده احمدي‌نژاد از ادبيات رهبري در سخنراني‌هايش است. كه گاهي خصوصاً بعد از آخرين سخنراني‌ها نماي بيشتري به خود مي گيرد، تا آنجا كه اوايل انتخاب او به مزاح به دوستان مي‌گفتم كه احمدي‌نژاد اول سخنراني آقا را مي‌بيند بعد سعي مي‌كند كپي آن را بگويد و از خودش حرفي ندارد!

در هر حال ما همان ابتدا هم احمدي‌نژاد را به عنوان بازوي اجرائي رهبري مي‌ديدم و مي‌گفتيم بالاخره يك آدم ولائي بعد از 16 سال پيدا شد. البته گاهي اين تطابق كلام‌ها فراز و نشيب‌هايي داشت تا آنجا كه ظاهراً به عدم تطابق‌هايي مي‌رسيد كه به توجيه مي‌انجاميد اما غالب آن كه حتي حضرت آقا در گفتارشان در ديدار با دولتيان گفتند، تا حدود زيادي ما را به تطابق مي‌رساند. حتي ما اينكه در چند سخنراني بعد مي‌شد تكه‌هاي كلام رهبري را در سخنراني‌ها احمدي‌نژاد مشاهده كرد.

«…مسئله‏ى اعاده‏ى عزت ملى و ترك انفعال در مقابل سلطه و تجاوز و زياده‏طلبى سياستهاى ديگران و ترك شرمندگى در مقابل غرب و غربزدگى را هم انسان در اين دولت احساس مى‏كند؛ عزت ملى و استقلال حقيقى و معنوى از اينجا حاصل ميشود. استقلال به اين نيست كه انسان شعار استقلال بدهد يا حتى مثلاً در زمينه‏هاى اقتصادى هم به يك رشد بالايى دست پيدا كند؛ نه، استقلال اين است كه يك ملت به هويت خود و به عزت خود معتقد و براى او اهميت قائل باشد، براى حفظ او تلاش و كار كند و در مقابل متعرضين و مستهزئين، شرمنده‏ى اظهارات و جايگاه خود نباشد…»

…

پينوشتـ………………………………………………………..
جديدا توفيق كمتر يارمان شده و نمي‌شود گويا خيلي به روز باشيم. شايد مجبور شويم به دو روز باشيم! به هر حال اين هم يك مطلب ناقص كه چون دو روز پيش نوشته بودم اصل رشته مطلب از دستم رفته. فعلاً اينجا مي گذارم اگر كسي نظري داشت اضافه مي كنم و يا اگر نكته‌ي كه مي‌خواستم بگويم به خاطرم آمد، درج بكنم تا چه خواهد و چه شود… .