در افواه مشهور است كه تا كسي عاشق چشم و ابروي كسي نشود برايت كاري نمي‌كند. البته برخي صداي خوب را هم دليلي براي كار كردن بي منت گفته‌اند.

هنوز دود سياه ناشي از انهدام حزب و حزب گرائي در كشور كه در انتخابات اخير بلند شده است نخوابيده و من هنوز سخنان رهبري را درباره عدم مقبوليت و شرافت حزب كه قبلا با هم مرور كرديم را فراموش نكردم. به راستي حزب گرائي به معنايي كه اين روزها مشهور است، ناشي نمي‌شود مگر دور بودن اول از خواست خدا و بعد مردم.

يك مقايسه جالب. جناب لاريجاني كه اعتقاد و ارادت عجيب و جالبي نسبت به حزب و كار حزبي دارند در افاضاتي در همايش هفته جهاني مسجد فرموده‌اند:کار مساجد فراتر از احزاب است. اين يك نقل قول. و اما نقل قول ديگر از جناب احمدي‌نژاد است كه گفته: هيچ حزبي كارآئي مسجد را ندارد.

نكته اين جاست كه آن آقا ضمن مشروعيت دوباره بخشيدن به احزاب، به مقايسه روي آورده و فرموده كه حزب يك طرف مسجد هم يك طرف. با هم قاطي نكنيد. اما اين آقا گفته كه حزب حتي كارائي يك مكان كوچك اجتماعي حتي مثل مسجد را ندارد و اصلا قابل مقايسه نيستند.

به هر حال هر چه بدبختي و مصيبت است در اين كشور از كار براي نفسانيات است. تا زماني كه براي خدا و بندگانش كار نشود و به جاي آنها من و حزبم هدف بشود، مگر اينكه دولتي غيرحزبي سركار بيايد تا بتوان به آن اعتماد كردف البته به شرطي كه احزاب نخواهند مانند آنچه در اين سه سال گذشت، از كاركرد‌هاي خود استفاده بكنند و يك دولت حزب نساخته و نخواسته را بر زمين گرم بكوبند…

خيلي متاسفيم كه اصلا مسجد با حزب مقايسه مي شود، تحزب و فرقه فرقه شدن خجالت آور است.

البته در اين آنچه نبايد فراموش شود شعار اين دولت درباره توجه بيشتر به مساجد و فعاليت‌هاي نسبتا خوبي كه الحمدلله تا كنون صورت گرفته است. ما همچنان به اصالت مسجد و فرهنگ اسلامي اصيل و نه مخلوط شده به غرب و حزب معتقديم.